7. పరివర్తన


నా నయనేంద్రియాల్లో ]
మిళితమైననిజాల్ని విడదీసి ప్రసరించడానికి భయపడుతుంది చూపు!
నా పెదవులు
నరంలేని నాయకత్వానికెందుకో
వణికిపోతూ వాక్కుల్ని భీమా చేసుకొంటున్నాయి

ఒక మౌనం మాట్లాడి మనసుని దహించేస్తుంటే
మరొక మౌనం ఘనీభవించి
నన్నో అనిశ్చితలోయలోకి తోసేస్తుంటుంది

నా శరీరంలో నాదికాని ప్రాణం చేసే స్వారీకి
ఇంకెంత కాలమిలా అలసి పోవాలి!
ఏసీ రూములోని గడియారపు పెండ్యూలమై
ఉక్కబోసి ఊపిరాడక నలిగిపోతూ
కాలంతో కసరత్తూచేసే కంటే
నాపూరిగుడిసెలోనే
ఎండలోనో, వానలోనో, చలిలోనో
ఎండిపోయి, తడిసిపోయి, వణికిపోయైనా
అలసిన కళ్ళనిప్పుడు
నాకనురెప్పలతో నే కప్పేసుకోవాలనుంది!
-డా.దార్ల వెంకటేశ్వర రావు
(ఆదివారం ఆంధ్రభూమి 16 ఫిబ్రవరి, 1997)